ในหัวตอนนี้... เราคิดอะไร.. ได้มากกว่านี้อีกไหม...
 
 
เรื่องงานที่มันไม่ก้าวหน้า..
 
 
เรื่องเรียนที่แย่ลง...
 
 
เรื่องรักที่คิดว่า เขาไม่รักเราแน่ๆ...
 
 
เรื่องเวลา... ที่มันไม่มีเผื่อให้กับครอบครัว ให้กับสิ่งที่เรารัก.. 
 
 
หน้าตาที่ยังลั่นล้าต่อหน้าคนอื่นๆ
 
 
แต่ในใจ.. กลับอยากนิ่งเงียบกับความคิดต่างๆที่กำลังวิ่งวนอยู่ในหัว...
 
 
พอนั่งเขียนบล็อค พอได้อยู่กับตัวเอง 
 
 
รอยยิ้ม... มันกำลังจะเปลี่ยนเป็นน้ำตา
 
 
"ออกมาไม่ได้หรอก.. ที่นี่มันห้องสมุด ที่ข้างๆ ยังมีเพื่อนมั่งเล่นมือถือ ดูYottube อยู่เลย"
 
 
ปิดเปลือกตาลง.. แล้วเปิดตามองหน้าจอคอมฯ ทำหน้านิ่งๆ นั่งเขียนบล็อคไปเงียบๆ
 
 
ภาวนา.. อยากได้สิ่งที่เราต้องการให้มันมากกว่านี้...
 
 
ภาวนา... อย่าให้วันสอบมาถึงไวๆเลย..
 
 
ภาวนา.. ว่าอย่าได้ร้องไห้ในวันวาเลนไทน์เลย..
 
 
กลับมาคิดอีกที...
 
 
ว่างมากใช่ไหมที่คิดได้แต่แบบนี้...
 
 
ภาวนา.. แล้วจะได้อะไร.. 
 
 
ถ้ายังไม่ลงมือแก้ไข หรือทำในสิ่งที่ต้องทำ..
 
 
บางสิ่งน่ะใช่..
 
 
แต่บางสิ่งก็แก้ไขหรือควบคุมอะไรไม่ได้...
 
 
และบางสิ่ง.. ทำไปแล้ว.. ลงมือไปแล้ว... ทุกสิ่งทุกอย่าง กลับไม่เป็นไปอย่างที่หวัง..
 
 
ผิดใช่ไหม.. ที่ตอนนี้เอาแต่คิดลบ..
 
 
ผิดหรือเปล่า.. ที่ยังเอาแต่ท้อ...
 
 
เพราะแบบนี้แหล่ะ... ถึงได้เบื่อตัวเอง..